Avocado voor de dakloze schreeuwerd

reuzeavocado.jpg

Het ging best aardig. Ik hield dreumes C. op mijn ene heup en betaalde met mijn vrije hand. Terwijl ik mijn boodschappen op de toonbank bij elkaar schoof in het kleine biowinkeltje, kwam er buiten een nogal luidruchtige man aan. Ik schrik altijd van schreeuwers op straat en ook in dit geval stond ik even in de flight, fight or freeze stand. Dreumes exclameerde ondertussen nog wat en de schreeuwman kwam naar binnen, gelokt door de kreet van mijn kleintje.

Even was het onduidelijk hoe zijn pet stond, maar dat hij dakloos en dronken was, stond vast. Hij wendde zich tot C. “Jaja, MAMA!, je moet altijd respect hebben voor je mama!”
Een grote grijns. Opluchting van mijn kant. Meneer bleek erg joviaal, maar helaas ook wat onbescheiden. Hij ging pal naast me staan, zat nog net niet aan C. en greep mijn nog enorm onrijpe, keiharde avocado van de toonbank. Terwijl ik naar mijn fiets liep met alvast wat boodschappen, zei ik: “Voor die avocado en de andere boodschappen kom ik zo nog terug hoor, meneer, dat gaat wel lukken, danku.”

Maar daar was sprake van een misverstand. Ik dacht dat hij me wilde helpen met de boodschappen, maar hij wilde gewoon een avocado. Hij riep me van binnen wat toe, terwijl ik poogde de boodschappen in mijn fietstassen te stoppen.
Ik verstond hem niet.
“MAG IK DEZE HEBBEN??” probeerde hij nogmaals en hoopvol hield hij de avocado omhoog.

“Ja hoor meneer, neemt u die avocado maar lekker mee. Maar laat u hem nog wel een paar dagen rijpen in uw zak?”

Laat een reactie achter

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*