Cappuccinosnor-maandag

Tot mijn standaarduitrusting bij het verlaten van het huis, hoort nooit een speeltje voor T. Mijn zus vindt dat vreselijk onhandig. En hoewel ik moet toegeven dat ik het ooit wel eens miste, zijn die keren op één hand te tellen. Ik zie er wel een uitdaging in om ter plekke wat te verzinnen of af te wachten hoe hij zichzelf vermaakt.

Vanochtend wilde ik mijn mooie laarzen naar de schoenmaker brengen en eventjes ergens wat gaan drinken. De schoenmaker was nog dicht -want maandag- maar een van leukste eet- en drinklokalen van Leiden, Stadslokaal Burgerzaken, was al wel open.

Bij binnenkomst werd T. welkom geheten door twee oudere heren aan aparte tafels, die er vermoedelijk elke maandagochtend zitten. Mijn kleine meneer klampte zich nog vast aan mij en moest even wennen aan de entourage. Het was stil en we kozen een plek aan de mooie leestafel, met kuipstoeltjes. Een strategische keuze, want ik wist dat het zinloos was om hem in een kinderstoel te plempen of hem laten rondrennen in aanwezigheid van een trap die loodrecht een zwart gat in liep.
Ik liet hem kiezen: bij mij op schoot of een eigen stoel. Een eigen stoel, natuurlijk. Ik pakte een editie van National Geographic erbij voor hem. Een paar pinguïns verder was hij er al weer op uitgekeken en vermaakte zich de rest van de tijd met op de stoel draaien, staan, glijden en over de leuning heen hangen. Hij kreeg kraanwater en ik nam een cappuccino en moest in opdracht van meneer een cappuccinosnor laten staan, zodat hij er naar kon wijzen en er om kon giechelen.

één reactie

  1. Zus zegt ook niet dat je het speeltje altijd uit de tas moet halen maar het kan weleens van pas komen!

Laat een reactie achter

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*