De eetgenieters in de Hortus Botanicus

Ik ging met T. een eindje fietsen. Dat vond P. ook wel een fijn idee, want dan had hij weer ‘s een momentje voor zichzelf. Het eindje’ fietsen werd na tien minuten al onderbroken door een bezoekje aan de Hortus Botanicus. De Hortus Botanicus kun je niet vaak genoeg bezoeken, zeker niet als je ‘Vriend van de Hortus’ bent.
Een bezoek aan de tuin op een rustige zondagochtend, is een zeer spannende aangelegenheid. Je moet je namelijk tussen de spoeiers door manoeuvreren en als je een inschattingsfout maakt, dan ben je gewoon nat.
We bezochten de kruiden- en groententuin en wandelde terug via de varens. Droog.

Een bezoek aan de Hortus vind ik een feestje. Ik bloei zelf ook enorm op in de lente en zomer en geniet van alle lekkere luchtjes en kleuren die je sowieso in het alledaagse leven tegenkomt. Ik moet het er nu echt zeer royaal van nemen, om een buffer op te bouwen voor de herfst en de winter, welke niet mijn beste seizoenen zijn.

Met dat in gedachte, besloot ik mezelf en T. te trakteren op een lunch bij het Grand Café Clusius dat gelegen is in de Hortus, maar waar je ook terecht kunt zonder dat je de tuin bezoekt.
Ik sleepte een kinderstoel achter me aan, zocht een plekje in de schaduw op het prettige terras en bestudeerde de menukaart.
Afknapper: een menukaart met fouten. Als je exotische (in dit geval Italiaanse) namen aan sommige van je gerechten wilt geven, consulteer dan even iemand die er verstand van heeft. Pommodori, pommedori en mozarella doen pijn aan mijn ogen.
Omdat ik geen zin had in een salade, soep of Nederlandse kazen, nam ik een boterham met mozzarella, pesto, rauwkost. Normaal laat ik die in de horeca links liggen, omdat het een bekend concept is wat ik thuis meestal beter maak, maar voor nu was het prima.

Ondertussen kregen we onze drankjes. Voor mij een enorm glas (formaat bierpul) met versgemaakt appel-munt-limoensap en voor T. een glas kraanwater. We werden hiermee gelijk de attractie van het terras, daar T. onmiskenbaar liet blijken dat hij mijn sap wilde, in plaats van zijn eigen water. Dat alleen al trok de aandacht en vervolgens viel iedereen ook nog eens in katzwijm toen ze zagen dat ik T. een slokje van mijn sap aanbood en hij vervolgens gulzig met beide handjes het glas naar zich toe trok en zijn hele gezichtje in het glas verdween terwijl hij niet één slokje nam, maar zo ongeveer het halve glas naar binnen goot.

Zoals de menukaart al aangaf, waren de plakken mozzarella inderdaad dik. Maar de mozzarella was nogal stevig, zeer vermoedelijk van zo’n rol afkomstig. Doe die rolmozzarella lekker op een pizza en neem voor een broodje als dit buffelmozzarella. Wil ik echt wel een euro meer voor betalen. De zongedroogde tomaten waren te zout naar mijn smaak, halfdroge tomaatjes vind ik lekkerder (hup, weer een euro erop).
Voor T. had ik een bruine boterham gevraagd met alleen wat boter. Ik kreeg een witte, maar vooruit, daar vallen we niet over.
Zeer sympathiek was het dat de dienstdoende kok zijn bordje ook net zo had opgemaakt als het mijne; met sla, komkommer en tomaat. Net zo aardig was het dat ze voor zijn eten alleen maar de prijs van extra brood hadden berekend, wat neerkwam op een euro.  Ik had het normaal gevonden als ze bijvoorbeeld de helft hadden gerekend van de prijs van mijn broodje voor zijn eten.
Ik besloot de kas nog wat te spekken en nam voor P. zo’n heerlijk lemon cakeje mee.

Toen ik thuiskwam, bezigde P. de kunst van het creatief zijn met minicontainers. Met een oranje spuitbus en een sjabloon, spoot hij ons huisnummer erop. Ja, dat is het spannende leven ten westen van de Leidse binnenstad.

één reactie

  1. Ik zie het tafereel voor met het sapglas :P

Laat een reactie achter

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Powered by sweet Captcha