Eetbare olifantsoren

Twee jaar geleden schreef ik over ‘olifantspoot*’. Ik vond een knolletje in een biowinkel met een bordje ernaast, waarop dat stond. Eenmaal thuis ging ik toch nog even naar plaatjes van taro speuren, want man, wat leek mijn nieuw gespotte knol daar toch op! Ik vond toch bevestiging dat het werkelijk bestond, olifantspoot. Achteraf gezien vermoedelijk van de importeur of een ander die het mis had met de naam. Met twijfel besloot ik er toch wat over te schrijven, want ik was niet in de veronderstelling dat ik een vergeten groente had gescoord, maar wel een Zeer Vergeten Groente. Zo vergeten zelfs dat er amper informatie over was.

Toen ik het van de week weer ’s op Twitter aankaartte, werd er toch weer geroepen dat het wel erg op taro leek. Nogmaals ging ik op internet zoeken en dit keer vond ik er geen enkele informatie over. Na hulp van Kattebelletje, Kok Robin en Eediete kwam ik er uiteindelijk achter dat het toch taro is, met bijnaam ‘olifantsoor’. Iemand in de lijn van oogst naar consument had blijkbaar een foutje gemaakt.
Leuk dat het mysterie na jaren toch nog opgelost is! Ach ja, een poot of een oor…

*de betreffende tekst is inmiddels aangepast

Laat een reactie achter

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*