Jingle Frikandel

“Jingle bells, jingle bells, koop een frikandel. Gooi ‘m in de prullenbak en zeg dan dankjewel, hee!”
Ik keek ‘m aan, mijn linkerwenkbrauw kroop iets omhoog. Op dit fraaie stukje poëzie van mijn vierjarige, zoon van een groene foodie en nog vegetariër ook, had ik even niks terug. Ik liet hem tien keer stuiterend en zingend de woonkamer op en neer gaan alvorens ik hem van een ijzersterk repliek diende: “Als je dat nog een keer zingt, koop ik de volgende keer in de snackbar en frikandel voor je.”
Enfin, toen kon ik dus uitleggen wat een frikandel was.

Het kerstdiner op school komt er weer aan. Dubbel zelfs dit jaar, want ik heb ze beiden op school. En op een van de inschrijflijsten zag ik patat met snacks staan. Want “we weten inmiddels wat kinderen het liefst eten”. Lauwe patat, werkelijk?
Leuk bedacht van de juf, maar gelukkig was de klassenmoeder zo helder van geest om een dag later de frietjes van het menu te gooien, want “we hebben immers toch wel genoeg”.

Wat resteerde waren kipdingen, worstjes, gehaktballen en vissticks. En groente- en fruitspiesjes, want dat lusten kinderen kennelijk ook.
Ik heb er nog een pastasalade in weten te fietsen, om het groentegehalte wat op te krikken. Eigenlijk is zo’n kerstdiner een rondgang door de snackbar, maar dan met kaarsjes, gezellige sneeuwpopservetten en pimpelende ouders in de aula.
Ik weet nog dat er enkele jaren geleden een klassenmoeder was die vond dat het allemaal best nét iets gezonder kon. Syrische couscoussalade kwam er op tafel, groentetaartjes, gevulde paprikaatjes. Ik heb nog nooit zoveel over zien blijven en zoveel kinderen “lust ik niet” horen zeggen.

Ik hoef jullie niet te vertellen wie die suffe moeder was, nietwaar?

“Jingle bells, jingle bells, zij weet nu dus wel, wij eten bij het kerstdiner snackjes dankjewel, hee!”

Laat een reactie achter

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*