Leiden Culinair 2011: culihart versus….

Vorig jaar sloeg ik een editie Leiden Culinair over, omdat ik met een blik op de menukaarten niet het idee kreeg iets nieuws dan wel spannends te gaan proeven. Dit jaar ontmoette ik bij een andere gelegenheid de charmante organisator van het evenement en ze vertelde enthousiast over de nieuwe opzet: afhaalpunten, een groot plein en kleinere en goedkopere porties, zodat de nadruk op ‘proeven’ lag.

Ik had er weer zin in. Om oneindig turen en rondjes lopen te voorkomen, keek ik even op de online menukaarten waar ik echt heen moest. Helaas bleek naar mijn idee de keuze voor vegetarische gerechten nog beperkter dan voorgaande jaren. Maar mogelijk leg ik de lat te hoog, merkte mijn gezelschap op.

De desserts niet meegeteld had ik keuze uit twee pasta’s, een soep (gazpacho), een tapasje (auberginerolletje met feta) en een ander gerecht. Ook waren er ‘groenten uit eigen tuin’ te krijgen en ‘Rosevalaardappeltjes’. Als je bedenkt dat er vijftien restaurants stonden, vind ik dat niet erg veel. Zeker niet omdat de groenten uit eigen tuin en de aardappeltjes typische bijgerechtjes waren.

Klaag ik nu omdat ik principieel vind dat er meer rekening moet worden gehouden met vegetariërs? Nee eigenlijk niet eens, ik klaag omdat ik een verwende foodie ben die gewend is lekker te eten! En graag ruime keuze heeft.

Ik wil het nog even hebben over dat ene ‘andere gerecht’ van hierboven. Dat was niet zomaar een gerecht. Dat was een ‘krokant boerenlandei zacht gegaard met een crème van aardappel en geserveerd met geschaafde verse zomertruffel’, geserveerd door restaurant Dartel en bovendien de favoriet van de voorzitter van de jury van Leiden Culinair 2011, Edine Russel (hoofdredacteur ELLE Eten).
Restaurant Dartel had een vleesgerecht, een visgerecht, een veggie gerecht en een dessert en was daarmee bovengemiddeld wat de vegetarische opties op het plein betreft. Chapeau!
Daar werd ik erg blij van. Tot ik hun vleesgerecht zag: foie gras. Shit hee, is dat anno 2011 nog steeds niet not done? Het lijkt zo’n beetje het dieptepunt van de vleesindustrie (of toch niet?). Ik besloot het geweldig lijkende krokante eitje maar over te slaan en de pasta van City Hall te nemen.
Terwijl we een rondje dessert deden, kwamen we toch weer uit bij Dartel, die verreweg het spannendste dessert op de kaart had: een hoorntje gevuld met bospeencrème en olijfoliesorbet. Culihart versus principes. Ik geloof niet dat ze ooit eerder in conflict kwamen. Wat won er? Het antwoord is op de foto’s hieronder te vinden.

Penne all’arrabiata van City Hall.

Dim Sum, Brasserie de Poort

Chocotaart, Brasserie de Poort

Aardbeiendessert, Niven Kunz

Hoorntje met olijfoliesorbet, Dartel

2 reacties

  1. Was het dan ook de moeite waard?
    Ik ben nog nooit naar een foodiefestijn geweest maar hoop het snel eens te doen, heb alleen nog niet over veel dingen gehoord bij mij in de buurt.

  2. Ik vond de olijfoliesorbet geweldig. Maar de bospeencreme te zout.

Laat een reactie achter

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*