Oma

Ik voel me een beetje de uitsteller die in de reclame weleens voorbij komt. Ik zin op een tweede kop koffie. Gister had ik het bedacht: vandaag ga ik eindelijk eens opruimen. Door de drukte van de afgelopen weken ben ik aan weinig dingen in huis toegekomen. De keuken is een rommel; misschien laat ik die aan P. voor morgen. Op de koffietafel liggen kleren en de salontafel zie je niet eens. Een lege zak peper & zout chips. Ik weet dat er nog wat enveloppen op liggen met een spannende inhoud die ik maandag de deur uit wil doen.
Er ligt al een tijdje een kookboek ter recensie, die moet ik nog echt schrijven, hij is nota bene vanuit Engeland verstuurd. Een nieuwsbericht ook nog..

Wassen, strijken, uitrusten, en nog een paar uur werken vandaag. Ik moet mezelf straks maar onder de douche zetten en even streng toespreken. Zou het komen door die laatste horde die nog voor me ligt? Dat laatste wat nog komt en wat de afgelopen zware maanden zou moeten afsluiten?

Vanavond kunnen we haar voor het laatst ‘zien’. Morgen nemen we echt afscheid, daarna zal ze fysiek verdwijnen en blijft ze in onze hoofden nog doorspoken. ‘Lief’ spoken, zei ze toen we afscheid namen voordat ze in een diepe slaap zou gaan. Tot op het laatst bleef ze regelen en zorgen. Of niemand koffie ging zetten.. ze had toen eigenlijk in een diepe slaap moeten zijn, maar hield zich toch met koffie zetten bezig.

Het is de laatste volle zin die ik van haar heb gehoord. Over koffie.

Pepermuntjes in het dashboardkastje. Een kilozak zoete drop in de voorraadkast. Op onze jaarlijkse aspergezondag at ze snijboontjes, want asperges lustte ze niet. Woensdag brooddag en op zondag in de middag warm eten. Zij schilde de aardappels, dopte boontjes, mijn opa deed meestal het verdere kookwerk. Zo deden ze dat nu eenmaal.

Ik zal haar missen.

2 reacties

  1. Mooi gezegd:).

  2. Gecondoleerd. Heb je mooi verwoord.

Laat een reactie achter

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*