Proeven op Leiden Culinair!

Voor het eerst begaf ik mij dit jaar op Leiden Culinair, een jaarlijks terugkerend evenement in het kader van de Lakenfeesten. Voorgaande jaren had ik me laten weerhouden door het idee dat het een dure, elitaire vooral op vlees gerichte aangelegenheid zou zijn, maar dit jaar won de nieuwgierigheid het en besloot ik mijn onzinnige vooroordelen opzij te zetten. Zeven uur, zaterdagavond. Direct bij de ingang staat een sigarenkraam, in een laatste poging rookwaar en restaurants onlosmakelijk aan elkaar te verbinden. Volgend jaar, mijnheer de sigarenverkoper, staat u daar vermoedelijk niet meer. Mijn vooroordelen worden weer even aangewakkerd. Bij het betreden van het terrein valt echter al direct de diversiteit in mensen op; natuurlijk de verwachte 50-plussers, maar ook een hoop van mijn leeftijd. Leuk, want niks is zo erg als een homogeen publiek. Hier voel ik me thuis. Enigszins wijfelend begeven we ons richting het midden van het terrein. Ah, een bar. Met een drankje in de hand is het fijner exploreren. Marijke ontdekt een folder, die tevens dienst doet als menu-kaart. Een lachend bestuur kijkt ons vanonder een paraplu bij het voorwoord aan. Ik vraag mij of die paraplu noodzakelijk was voor de foto; niemand die anders had gezien dat het regende ten tijde van de foto, wie bedenkt zoiets?

Negen restaurants blijken deel te nemen aan dit festival. Vijf daarvan vallen direct af door gebrek aan vegetarische opties. Daarna valt er nog één af door gebrek aan fantasie en nummer zeven heeft enkel kleine hapjes. Aangezien het inmiddels half acht is en we toch wel iets meer willen eten, kiezen we voor het samenwerkingsverband van ’t Fust en De Poort van Leyden en voor Fandango. Bij de eerste bezetten we het eerste vrijkomende tafeltje, dat we moeten delen met een stelletje. Het vega-trio dat we er bestellen is verrassend, ondanks veelvuldig gebruik van zuivel: geitenkaasbitterbal met auberginetapas, roomkaaslolly met frisse gazpacho en truffelrisotto met verse parmezaan.

Waar we bij onze eerste stop vooral zuivel voorgeschoteld kregen, blinkt de tweede uit in knoflook; na bestudering van de kaart adviseer ik mijn gezelschap van het bier over te stappen op rode wijn, wat beter smaakt bij knoflook. Naast de gemarineerde olijven (rode peper, knoflook) en de crostini met tomaat, kappertjes, zout en…. knoflook, eten we hier ook de verrassing van de avond: een tortilla van artisjokharten. Ik proef hierin verder nog aardappel, rozemarijn en komijn. Een leuke combinatie!

Lekker eten mag bij gezellige gelegenheden afgesloten worden met een dessert. Hiervoor begeven we ons naar het terras van Zout & Peper, waar we Tiramisu met Pedro Ximenez bestellen en een honingchocolade amandel-nougat ijslollie. Ik had al gewaarschuwd dat de porties waarschijnlijk treurenswaardig klein zouden zijn, maar zo klein als ze daadwerkelijk uitvielen had niemand verwacht. Marijke lag dan ook zo ongeveer onder de tafel van het lachen. Wat een schrieperigheid, 2,50 voor 1 hapje! Als proeverij desondanks erg geslaagd, volgend jaar weer!

Laat een reactie achter

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*