Van een hazelnoot schuimgebakje en een tomaat

Ik word de eerste helft van dit jaar dertig. Daar heb ik zelf geen enkel probleem mee. Maar als mensen dat horen, krijg ik toch interessante reacties. Neem nou zo’n blik die het midden houdt tussen medelijden en samenzwering. En dan is er nog de ‘Oh gut, word je dertig? Janeezeg-dan weet je ’t wel’ blik.

Really?

Is er iets dat ik als negenentwintigjarige nog niet weet? Gebeuren er Hele Gekke Dingen na je dertigste? Afgezien van natuurlijk die verwachte, maar altijd onverwacht komende uitnodiging voor het bevolkingsonderzoek en het dreigement van extra kilo’s gewicht als je niet besluit regelmatig te sporten?

Ik ben nog nooit zo blij geweest als in deze tijd van mijn leven. Met een zelfgekozen knalgele vloer, paarse creuset en een eetgrage dreumes ben ik op mijn plek. Geen stinkende studentenkeukens, maar fijn eetstukjes schrijven op een yuppige laptop en doen alsof één uur intensief dansen per week gelijk staat aan echt sportief zijn.

Ik zat in mijn eind-twintigerjaren trouwens al het liefst op vrijdagavond op de bank met zelfgemaakte snacks en ga al jaren heel graag naar concerten van het Rosenberg Trio. Daar hoef ik geen dertig voor te worden.

Na het reuze meegevallen bevolkingsonderzoekje trakteerde ik mezelf trouwens op een Maison Kelder hazelnoot schuimgebakje. Ze zijn te koop bij de Bonbonnerie (Leiden). Ik houd eigenlijk niet zo van schuimgebakjes, maar een enthousiasmerende tweet over specifiek deze van Maison Kelder, deed me besluiten er toch eens voor te gaan. Schuimgebak is altijd hysterisch zoet. Deze was dat ook. Maar daarnaast ook nog heerlijk smeuïg en smeltend op de tong.
Dat vond ook mijn uk, die -als ware hij babyvogeltje- zijn mondje aan de rand van het bordje hield, zodat ik er hapjes gebak in kon schuiven.

Terwijl het er bij thuiskomst wat hectisch aan toe ging -de vloer lag vol boodschappen en dreumes rende enthousiast met een bezem in zijn handen rond- probeerde ik en passant en nonchalant nieuwe mails te lezen. Tussen de leuke ‘oh, ik zie dat je knoklooksaus gaat maken, heel goed‘ minimailtjes van Vegatopia’s T., zat een email met een compliment van het formaat waar je U tegen zegt. Ik raapte mijn onderlip van bovengenoemde gele vloer en bewoog mij richting fornuis. Gevulde pita’s met schandalig veel groenten aten we. En ik heb daarbij meteen een culibekentenis. Ik deed daar één tomaat in. Voor de smeuïgheid. In de winter, een tomaat. Als jullie het mij vergeven, dan zal ik dat zelf ook maar doen.

5 reacties

  1. wacht maar tot je 40 wordt, wat je dan voor meewarige blikken krijgt ;)
    ben je vandaag jarig? dan, gefeliciteerd.
    en als er IETS leuker is aan ouder worden, dan is het wel dat je je steeds minder schuldig gaat voelen over dingen die dat echt niet waard zijn. Zoals, een tomaat in de winter bijvoorbeeld.

  2. Nou ik vind 30 best eng klinken hoor :P
    27 vind ik ook al heftig!

  3. Nou zie, daar heb je het al. Zulke reacties bedoel ik nou. ;)

  4. Hee, luister jij ook graag naar ’t Rosenberg Trio??
    Dan moeten jullie echt naar het Django Reinhardt festival in Samois-sur-Seine (40 km onder Parijs)!!!
    Ik was er vorig jaar, echt fantastisch! Heel relaxte sfeer, op de campings in de buurt wordt wat afgejamd door iedereen die z’n eigen instrument meeneemt en parijs en mooie bossen om de hoek voor overdag. Ik zal hier op een kookblog verder niet al teveel uitwijden over muziek, hihi, maar kijk maar ff op http://www.festivaldjangoreinhardt.com/

    liefs marjolein

Laat een reactie achter

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*