Van komkommers en hongerige vissen

Herkennen jullie het knagende, loserige gevoel dat je krijgt wanneer je naar een bepaalde plant in je huis kijkt? Enerzijds is er het onvermogen om hem goed te verzorgen en anderzijds ontbreekt het je aan moed om een plant weg te gooien die nog leeft. Dus daar staat hij dan. Dag in, dag uit, met een paar lullige bruine takken. Tijdens het water geven fluister je hem wat excuses toe, maar ondertussen hoop je eigenlijk dat hij het uit zichzelf opgeeft. Helaas gebeurt dat zelfs niet wanneer je af en toe ‘vergeet’ om hem een slokje te geven. Zo zijn ze dan ook wel weer, vileine gevallen, ze blijven gewoon leven om erop toe te zien dat jij vol schuldgevoelens wekelijks stofzuigend langs die plant kruipt.

Eigenlijk zou ik hier moeten schrijven over hoe weelderig mijn aardbeien erbij hangen en hoe volrood de tomaten al zijn, maar de realiteit is anders. De tomaten zijn er wel, maar zijn nog halsstarrig groen en aan de aardbeien hangen elke ochtend slakken geplakt. Dat komt omdat het steeds zo onzonnig en nat is. Ook in mijn hoofd trouwens. Ik wil door de keuken fladderen, lekkere zomerse sauzen maken en niet denken aan sokken en thee in bed. Bij elk straaltje zon ren ik wanhopig naar buiten en neem niet eens meer de tijd om een stoel te pakken. Ik ga gewoon languit op de tegels liggen, want een minuut later kan er weer zo’n vervelende regenwolk arriveren.

Ik weet niet of komkommers wel varen bij al die regen, maar bij het nieuws zitten ze ondanks de droogte in Afrika en de kogelregen in Oslo, niet om komkommers verlegen. Echt hoor. Er is een journalist serieus aan het schrijven geweest over zes goudvissen die maanden zonder eten overleefd hebben. Als je je dan geen lulletje lampekatoen voelt, dan weet ik het ook niet meer.

Thaise rode curry, dat ga ik maken. Liefst lekker heet, dan heb ik het tenminste warm. In mijn hoofd.

2 reacties

  1. Heel herkenbaar!
    Ik ben ook zo klaar met die slakken. Vooral de naaktslakken bleh…
    Maar wat je zou kunnen proberen is om schelpen of eierschalen rondom de plant te leggen, daar kruipen ze niet zo graag overheen. Door de kalk kunnen de vruchten wel wat zoeter worden van smaak.

    Maar ja, zonder een beetje zon heb je sowieso niets aan de tomaten, die van mij lijken ook meer op groene paprikaatjes.

    Hup zon! Wij willen salsa maken.

  2. Ja! En salsa dansen! En ook al kunnen we dat helemaal niet, we doen het toch. Als de zon komt.

Laat een reactie achter

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*