Van koffie onder de douche en crackers met hagelslag

Wat passen er toch een hoop emoties in één week. Ik ging van relaxed, maar een tikje ongeduldig scharrelen in het huis naar zenuwachtig-maar-zeer-onder-controle op de dag van de eerste weeën en van euforisch na C.’s geboorte naar ietwat vermoeid en emotioneel na een week lang weinig geslapen te hebben.

Scharrelen: T. en ik maakten lasagna en ik begon in een opwelling aan chocoladetruffels, die ik vervolgens jammerlijk liet mislukken omdat ik de slagroom, die ik stijf wilde kloppen, vergat en ineens met boter zat. Botertruffels werden het. Lekker waren ze (spreekt de roomboterjunkie).

Afgelopen maandag was een bijzondere dag. Mijn vader was de hele dag over de vloer (en maakte onderstaande foto, de laatste van de buik) om voor T. te zorgen, terwijl ik door het huis liep met al wat weeën, maar met nog niet het idee dat het die dag ging gebeuren. Toen hij rond etenstijd richting huis vertrok, wist hij niet dat al enkele uren later mijn moeder met dezelfde auto weer terug kwam als back-up voor de inmiddels slapende peuter.
Ik bracht enkele uren alleen door onder de douche met twee brandende kaarsjes in de badkamer en toen ik werkelijk absurd high van de door mijzelf aangemaakte endorfinen bijna van mijn kruk viel en maar ’s richting bed waggelde, was daar binnen tien minuten onze lieve C. De verloskundige, kraamhulp en P. hadden er inmiddels al een koffiesessie op zitten. Dat rook ik namelijk, daar zo alleen onder de douche. En dat heb ik ook even gezegd natuurlijk. Koffie na tienen, hoe verzinnen ze het. En chocolade, dat had ze ook zitten eten daar in de slaapkamer, wachtend tot ik zover was.

Deze hele week staat in het teken van bijkomen, opstarten met C. en wennen aan deze nieuwe gezinssituatie. De kleine heer wordt inmiddels voorzien van de melk die ik produceer en dus zit ik ’s nachts weer te knagen op crackers met kunstmatige vezels (I’m so sorry), ladingen roomboter en hagelslag.

Mijn zusje maakte trouwens enkele dagen geleden als verrassing een mooie taart. Zo leuk! Vooral ook omdat ik zelf het geduld niet heb om zo met marsepein te klooien. Fijn dat anderen daar wel behendig in zijn.

Mijn eerste stap in de keuken is inmiddels gezet. Citroensuiker heb ik gemaakt. Want morgen vertrekt onze Katwijkse kraamhulp weer en zij krijgt natuurlijk een lekkere citroencake mee.

één reactie

  1. Wat knap mannetje! En die taart is bijna te mooi om op te eten ;-) .

Laat een reactie achter

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*