Eerst kwam ik om in het verjaardagsgeweld van mijn kleuter. Een handje kleuters kwam pizza’s bakken. Aan het eind van het partijtje gleden we allemaal uit over de bloem op de vloer en zat de tomatensaus overal. Maar leuk en lekker! De Italiaanse mama die er ook was vond de pizza’s (die echt te dik waren met te veel tomatensaus) zelfs de lekkerste die ze ooit at in Nederland.

En daarna vloog ik met twee Vegatopia collega’s naar Rome, alwaar we op een trein hopten en de Sabijnse heuvels in gleden. Gastheer Stefano van agriturismo Le Mole sul Farfa, wachtte ons op en reed ons met één hand aan het stuur de bochtige, hoge heuvels door (ik ging kapot! hoogtevrees). Gelukkig was er bij aankomst een glas zalige droge prosecco, die ik in de week na thuiskomst meteen online bestelde.

We aten ge-wel-dig, wandelden langs fruitbomen en beekjes naar een abdij, hielpen in de moestuin en lieten ons door Stefano en zijn peutertje leiden door de donkere Villa Romana van voor het jaar nul met een olijfoliemakerij erin.

Nog geen vakantieplannen? Overweeg dan een bezoek aan Stefano en Elisabeth. Ook heel leuk om te combineren met Rome. Ik was afgelopen oktober nog in Rome, maar werd wederom erg blij van al het lekkers en moois daar.

Lees hier meer over de agriturismo Le Mole sul Farfa en de leuke activiteiten in de streek. En lees hier meer over de oude Romeinse villa met de olijfoliemakerij.

Meer culinaire tips voor Rome

• Bijzondere en lekkere groenten in Rome
• Uit eten in Rome
• Mooie en lekkere dingen in Rome
• Street food in rome
• Buffelmozzarella in Rome
• Ontbijt in Rome
• Recept Romeinse aardappelpizza

Op naar de Nuovo Mercato Esquilino. Die zat namelijk op nog geen drie minuten lopen van ons appartement. Eerst wilden we naar de Nuovo Mercato Testaccio, maar omdat die een stuk verder was en we de kans liepen ons een weg te moeten banen door de bakken orgaanvlees, kozen we toch maar voor die in ‘onze’ wijk. Hij zou het grootste aanbod exotische kruiden en specerijen hebben. Dat vonden wij erg tegenvallen, maar wellicht zijn we wel verwend met het aanbod in Leiden.

Eerst moesten we de mannetjes met goedkoop en fluoriscerend textiel voorbij en gelukkig dook ineens een korte route naar de ‘alimentari’ op. Fijn! We stortten ons op de groentemannen. Echt, het waren alleen maar mannen.
We zagen behoorlijk funky groene zaken. Veelkleurig ook. Paarse kousenband, lila aubergines en met name veel courgette-achtigen in allerlei tinten. We kochten een buitenaards exemplaar met ribbels (zie tweede foto hieronder). We vroegen wat het was en de  groentejongen wees naar een komkommer. Dus gingen wij op pad met de vermeende komkommer in onze rugzak; lekker als tussendoortje. Het bleek een courgette…
Weer thuis in Leiden heb ik een dergelijk exemplaar gegrild en hij was gruwelijk bitter.

Op de markt zag ik ook nog groenten die me qua uiterlijk en naam onbekend voorkwamen. Sim peulen en kangkong.
Jammer dat we zoveel uit eten moesten van onszelf, anders waren we de keuken van ons appartement ingedoken met een berg aan spannende groenten.

 
Op de foto’s: Puntarelle, gekke courgette en radicchio di Castelfranco. Ceres (denk ik), godin van de akkerbouw.

Puntarelle & radicchio di Castelfranco

Bij Bar del Fico at mijn reisgenote Mariëlle puntarelle, je las er al eerder over. Bij Eataly vonden we ook een bos puntarelle en ik nam die in mijn koffer mee naar huis. Het vlijmscherpe Japanse mesje dat ik had liggen en nooit durfde te gebruiken, bleek redelijk geschikt om de slierten puntarelle mee te snijden. Je verwijdert eerst het blad en legt de gesneden, dunne slierten vervolgens in een uurtje in ijskoud water. Het gaat dan krullen. Dep de slierten goed droog, maak een zoute dressing  (ik had kleine, zoute zwarte olijfjes gepureerd met olijfolie) en hussel de boel door elkaar.

Moestuingroenten!

Ik heb een veel te kleine moestuin voor al mijn wilde plannen. Maar in theorie kan ik volgend jaar borlottibonen, bolcourgettes, ronde paprika, zwartgespikkelde pavoni-bonen en radicchio di Castelfranco zaaien.

Eten in Rome is een feest. Uit eten gaan is daar een heerlijk onderdeel van. Zowel voor de lunch als diner kun je op veel plekken goed terecht. Ik zoek echter wel graag van tevoren uit waar je goed kunt eten, want ik wil met slechts een paar dagen vakantie niet net steeds in slechte tentjes eindigen.

Gusto

Op onze aankomstdag vlogen we met de metro naar het noorden van het centrum. Na uitstappen bij stop Flaminio liepen we weer zuidwaarts. Aan de oostkant van Piazza del Popolo klommen we naar boven en keken uit over de stad. De zon scheen intens en dus zaten we, begin oktober, in onze hempjes van de warmte te genieten. Van het wandelen en de zon werden we hongerig en dorstig en via een omweg eindigden we bij Gusto. In twee parallel lopende straten zitten vier tentjes die zich allemaal tot Gusto mogen rekenen: een osteria, wijnbar, pizzeria en restaurant. Ook zit er een klein winkeltje met kookspullen naast.

       
Op internet vond ik gemengde recensies over Gusto, maar zes jaar geleden at ik er prima bij de osteria en dus gingen we nu het restaurant uitproberen. We smolten bijna weg in de zon en genoten van onze auberginetorentjes en pasta’s met een fris glas biologische Frascati erbij. Het enige gekke was de tien euro ‘servizio’ op de bon. Zo hoog heb ik het nooit eerder gezien.
Op onze laatste middag, enkele uren voor we terug vlogen, gingen we wederom naar Gusto. Het was leuker geweest weer naar een nieuw tentje te gaan, maar we hadden vooral veel zin in een zonplek met gegarandeerd goed eten en geen tijd meer om lang te dwalen. Ditmaal zaten we bij de pizzeria en namen twee witte pizza’s: de een met mozzarella, zongedroogde tomaatjes en gerookte ricotta en de ander met verse tomaten, rucola en parmigiano.

Agata e Romeo

Natuurlijk aten we tussendoor ook nog op andere plekken. De eerste avond gingen we naar Agata e Romeo, in Esquilino. Hij stond getipt in ‘Heerlijk Rome’ en de website zag er prima uit, maar….
…het werd een beetje een vreemde gewaarwoording. Eerst konden we de tent niet vinden en toen dat eindelijk gelukt was, rammelden we een minuut tevergeefs aan de deur. Door de gordijnen konden we niet naar binnen kijken, maar gelukkig opende daar eindelijk een oudere heer de deur voor ons.
We werden op een vierkante meter naast de deur neergezet en kregen met onze jassen nog aan de menukaart in handen. Die moesten we eerst bekijken voor we mochten gaan zitten. Heel ongemakkelijk. De prijzen van de gerechten waren niet enorm laag, maar ook weer niet zo hoog dat je met angst en beven weg zou rennen van tafel.
Eindelijk mochten we onze jassen uit doen en mochten we gaan zitten.
Doe je ogen dicht en stel je even voor: een ruimte met ongeveer tien tafels. De helft ervan bezet. En niemand praat. Dat is raar zeg! In de minuten die volgden, fluisterden de mensen aan andere tafels wat en wij keken elkaar vreemd aan en zochten naar de verborgen camera.

Deze stilte was niet het enige vreemde. Voor een restaurant dat lid is van de ‘jeunes restaurateurs d’Europe’ was het bizar ingericht. De ruimte had niet alleen de temperatuur van een verzorgingshuis, maar ook de geur en inrichting ervan. Aan de wand oude houten wandmeubels met theepotten erin en overal kant; zelfs op de wc-klep! Om dit geheel te compenseren hingen er dan wel weer heel erg lelijke moderne schilderijen aan de muur.
Het eten was prima, maar niet overweldigend. We aten vooraf gevulde courgettebloemen in een burratasaus en een  kaas-flan met gekonfijte peer. De gerechten werden geserveerd op ‘Xenos-achtig servies’ (aldus Mariëlle). Mijn pasta cacio e pepe heb ik zelfs grotendeels laten staan. Ik was moe van het nachtelijke opstaan, een dag lopen en onder de indruk van de bizarre sfeer. Bovendien zat er veel te veel vierseizoenspeper op.
Nee lieve mensen, ga er maar niet heen.

Bar del Fico

Door verschillende mensen waren we getipt over Bar del Fico. Hij zit ergens verstopt ten westen van Piazza Navona. We hebben er geen naakte vrouwen gezien die over tafels renden, maar ze hadden er wel lekkere kleine gerechten. Omdat we zin hadden in groenten, namen we puntarelle en geroosterde venkel. Eerstgenoemde, een groente die je veel op de Romeinse menukaarten ziet, bleek traditiegetrouw geserveerd met een ansjovisdressing. Geen sliert was onbespaard gebleven en ik gruwel van alleen de lucht van ansjovis al, dus ik genoot lekker van mijn geroosterde venkel. Geen straf zeg: heerlijk zacht en vol van smaak en fijn aangevuld met al even zachte parten rode ui en tomaat. De witte huiswijn was helaas een beetje te zoet.

Da Giggetto

Zoals je eerder deze week kon lezen, at ik er net als zes jaar geleden buffelmozzarella. Die was erg lekker. De gefrituurde artisjok, daarvoor ga je vooral naar de Joodse wijk, vond ik een beetje naar oud vet smaken. De gefrituurde buffelmozzarella die we er ook aten, was niet zo bijzonder. Vooral erg zonde van de lekkere mozzarella.

Trattoria Cecio

Onze derde en laatste avond. Na drie dagen zalig slenteren en een middag in Eataly kozen we om ergens op de bonnefooi iets in de buurt van ons appartement te gaan eten. Geen reviews, geen adresje. Mariëlle spotte een deurtje zonder schreeuwerige borden en we gingen naar binnen bij trattoria ‘Kikkererwt’ door een kleine automatische schuifdeur. Binnen was het klein en druk, maar er was nog een tafeltje voor ons. Drie vriendelijke jonge obers gaven ons de kaart waar opvallend veel gerechten opstonden voor zo’n kleine keuken. Ik ging in de herhaling voor de tonarelli cacio e pepe en Mariëlle koos voor ravioli met truffelsaus. Beide echt prima.

En toen was ik weer thuis. In de kou, regen en wind, maar met meegenomen broodjes van Panella, puntarelle, radicchio di Castelfranco en natuurlijk de geweldige buffelmozzarella en andere kazen van Eataly. Dat was heerlijk lunchen.

Aan de rand van het pleintje met de schildpadjesfontein, Piazza Mattei, is een klein winkeltje, Peperita, te vinden met allerlei lekkers gemaakt van vijftien soorten biologische pepers die in Toscane worden gekweekt. Van jams tot sambal en poeder. De dame in de winkel kan er in uitstekend Engels veel over vertellen. De peperproducten zijn ook online te bestellen. Ik nam uit de winkel jalapeño-cantaloupe jam mee.

Eataly

Sjonge. Vier verdiepingen vol culigenot. Van restaurants tot tafelgerei. De ‘restaurants’ zijn geen aparte ruimtes en daarom niet heel intiem, maar je kunt er wel lekker eten. Alleen al de mozzarellabar is de moeite van het bezoeken al waard. Ik kocht en zag er ook nog wat andere leuke producten en ingrediënten.

Leuke gedroogde bonen. Borlotti en ‘pavoni’. Maar welke zijn nou onze kievitsbonen? Ik nam de zwartgespikkelde variant mee voor in de moestuin volgend jaar. Bij een straatventer vond ik ook nog zakjes zaad voor ronde paprika en lichte bolcourgette.

Pistachecrème en Calabrese oregano. Ik zag ook nog jam van cedercitroenen en jam van bergamotten.

Romeins, ongefilterd bier en limonade van cedercitroenen. Ernaast gedroogde kumquat.

Kazen uit de Eataly-vitrine: blauwe van buffelmelk en eentje met gerst en whisky.

Zoetigheden en koffie

Mooie handgemaakte keramische borden uit een leuk winkeltje, Stilvetro. Rozenchocolade, gekocht in een chocoladewinkeltje op verdieping -1 van station Termini.

Koffie van naar het schijnt de beste koffietent van Rome, Sant’ Eustachio. Wordt standaard geserveerd met suiker. Als je dat niet erin wilt hebben, zoals ik, moet je dat aangeven.
De vorige keer heb ik dat bordje blijkbaar gemist, want toen concludeerde ik nog dat hun geheime ingrediënt iets zoets was, zoals amaretto. Suiker dus, niet zo geheim.

Heerlijke Romeinse zoetigheden van Valzani. De eigenaresse zat net als tijdens mijn vorige bezoek aan Rome achter de kassa. Maar dan zes jaar ouder en een pinautomaat rijker.

We nemen het begrip ‘street food’ even ruim. Wat letterlijk eten van de straat betreft (nouja, niet helemaal letterlijk, maar je snapt het) moet je het in Rome in oktober vooral doen met gepofte kastanjes en fruitstalletjes. Er schijnen wel wat bijzondere karretjes te zijn. Zo zag ik in Ciao Tutti Rome, een mannetje met iets vlezigs dat ik dan weer niet eet, maar dergelijke hippe eetkarren heb ik niet gezien. Het meeste van onderstaand eten koop je gewoon aan een toonbank, maar eet je gewoon al slenterend op. Al moet je dat niet doen in de buurt van toeristische trekpleisters, want voor je het weet staat de polizia voor je neus om een boete uit te delen.

Aardappelpizza

Met of zonder mozzarella, uien en vaak met rozemarijn. Heerlijk! Al bevatte ons stukje nog wat ongare flinters aardappel. De plaatpizza’s die in lange plakken liggen uitgestald, zijn echt de moeite van het snacken waard. Een heerlijk dun brooddeegje met veelal heerlijke toppings. In de wijk Trastevere aten we er ook eentje met room, blauwe kaas en zalige kerstomaatjes.
Met mijn eigen recept voor aardappelpizza kun je je in Rome wanen.

Supplì, courgettebeignets en gepofte kastanjes

Op de bovenste foto zien jullie de supplì, de Romeinse tegenhanger van de Siciliaanse arancini. Panella had meerdere varianten. Die met aubergine van binnen was onze favoriet. Ook van Panella waren de courgettebloembeignets. Klinkt leuk, maar ik vind courgettebloemen een beetje overschat: er zit weinig smaak aan. Op elke straathoek stond een kastanjepoffende Indiër en we zagen ook nog een dadelpalm. Dachten we althans; voor de zekerheid maar niet van gesnoept.

IJs!

Het is handig om een lijstje met lekkere ijsadresjes mee te nemen, anders eindig je gewoon met ordinaire bollen fabrieksijs. Op Vegatopia staat een aardig lijstje. Wij likten aan heerlijk ijs bij San Crispino, GROM en Fior di Luna. Laatstgenoemde is mijn favoriet. Ik at er onder andere rauwecacao-ijs en dropijs. San Crispino had basilicumijs dat helaas totaal niet naar basilicum smaakte, maar het vijgenijs en die van blauwe druiven waren wel erg lekker.

En die was weer heerlijk! Mijn tafelgenote maakte nog een filmpje van hoe ik de buffelmozzarella ging proeven, maar die is behoorlijk suf geworden, want zo camerageniek ben ik niet.
Wel jammer van die paar lullige blaadjes sla naast de mozzarella. Dan nog liever een tomaat en een blaadje basilicum.

We namen ook gefrituurde buffelmozzarella. Best een leuke snack, maar vooral erg zonde van de mozzarella, want de smaak gaat door het vet volledig verloren.

We hadden de smaak van de buffelmozzarella te pakken en toen we zagen dat Eataly  (later meer over dit vier verdiepingen tellende culipaleis) een mozzarellabar had, vielen we bijna flauw.

We namen plaats aan een tafeltje in de mozzarellabar en bestelden een bordje met mozzarella, primo sale en caciotta. Wow. WOW. Die mozzarella! Nog lekkerder dan in de Joodse wijk. Niet te filmen lekker. Belachelijk. Hoe kan ik nu nog de komende jaren in Nederland genieten van de doorsnee sloeber-mozzarella die hier te krijgen is?

Weten jullie nog? De Nederlandse buffelmozzarella? Die was erg lekker van smaak, maar wat stevig. De mozzarella’s bij Da Giggetto en Eataly waren ook zo! Dat is dus de structuur van heel verse mozzarella. Die in Eataly worden dagvers gemaakt van buffelmelk van Roberto Battaglia. Even googlen leert dat hij een moedige buffelboer is, die zijn bedrijf uit de handen van de maffia heeft weten te redden. Van zijn melk worden in elk geval heerlijke mozzarella’s gemaakt. Mocht je naar Rome gaan, dan moet je absoluut even langs Eataly.
Wij waren zo’n fan, dat we zes bollen in een hele grote zak vol vocht, met drie plastic tassen erom gebonden, meenamen voor thuis. We hadden al met een vooruitziende blik een koelkastje bij ons gestoken en dus wiebelden de zes bollen in het bagageruim van vlucht KL 1608 terug naar Nederland.

Na aankomst op station Termini en nog voordat we onze koffers hadden gedropt, zaten we al in de door mij zo geliefde bar Trombetta die pal naast het station ligt: luidruchtige Romeinen en norse bediening. Helaas lagen er geen maritozzi en kozen we voor een cornetto (croissant, maar dan minder knapperig) en een sfogliata Romana. Helaas waren beide een beetje droog. De koffie smaakte prima, maar in vergelijking met ons ontbijt in de dagen erna viel het achteraf gezien een beetje tegen.

We verbleven in een appartement vijf hoog in de wijk Esquilino, precies aan de andere kant van het station. Op tien minuten lopen zou volgens het boek Heerlijk Rome een onbijtbar zitten: Panella. Wij gingen er op onze eerste ochtend heen en keerden de dagen erna terug.
De hemel! Niet alleen maken ze er heerlijke koffie uit een patserig zilverglimmend apparaat, maar ook hebben ze idioot veel keuze uit goddelijkheden om de dag mee te starten. We zagen er Romeinse ‘sfoglie’, cornetti gevuld met jam en room en ook Napolitaanse zoetigheden. In drie dagen tijd konden we niet eens alles proeven.

Door de fijne Panella is ook eindelijk mijn brioche-mysterie opgelost. Op Sicilië at ik jaren geleden bolletjes brioche en sindsdien had ik het idee dat Sicilië een geheel eigen brioche had ontwikkeld. Maar bij Panella lagen die bolletjes (foto rechtsonder) ook en daar heten ze gewoon ‘brioche Francese’. Alleen dan zonder ‘dakje’ erop. We aten ook flapjes met pistachevulling, Venetiaanse brioche met ‘crema pasticcera’, kleine zachte gebakjes gevuld met ricotta en wilde kers en kleine Napolitaanse gebakjes met amarenen.

Mocht je liever iets hartigs eten, dan kun je je hart ophalen bij de counter met plaatpizza’s en andere snacks. Zo hebben ze er courgettebloemenbeignets, Griekse kaasflapjes en verschillende soorten supplì (gefrituurde rijstballen).

Ook als je in een andere buurt verblijft, is deze bar het ritje met de metro meer dan waard. Hun motto? ‘L’arte del pane’. Zeg dat wel!

Toen ik voor de zoveelste keer mezelf kwelde met het kijken naar gunstige tickets en vriendin Mariëlle opperde dat we gewoon samen moesten gaan, besloot ik: het is tijd, mijn kinderen kunnen best een paar dagen zonder me.

Dus vlogen we begin oktober in de vroege ochtend naar het Romeinse. We zagen de zon opkomen boven een zacht, pluizig wolkendek. De komende week neem ik jullie mee op mijn trip. Ik zal de komende zes dagen mijmeren over ontbijten en straatvoedsel in Rome, bomen over groenten, vertellen over uit eten gaan, kwijlen door geweldige buffelmozzarella en nog meer lekkers en moois laten zien. Fasten your seatbelts.

p.s. – omdat ik niet wilde zeulen met mijn spiegelreflexcamera, heb ik alles geschoten met een iPhone. Ja, dat was spannend en wel even wennen. De foto’s zijn naar mijn bescheiden mening dan ook iets minder mooi dan jullie van me gewend zijn.

Nog een p.s. – (culi-)inspiratie voor dit reisje haalde ik uit mijn eigen blogs van de vorige keer, Heerlijk Rome en Ciao Tutti Rome.

Gelukkig houd ik erg van koken en was het absoluut geen straf om met bovenstaand uitzicht ‘thuis’ aan tafel te zitten.

Romige spaghetti met gegrilde groene asperges en een salade van kikkererwten, tomaat, ei en basilicum.

Fussili met oesterzwammen en witte boontjes met vers geplukte salie en een tomaatje.

Auberginerisotto, caprese en meloen.

Bruschetta royaal met gebakken courgette, tomaat, buffelmozzarella.

Aspergefrittata, borlottiboontjes met salie en paprika en fruitsalade.

Bruschetta, ik kan het blijven eten en ideaal wanneer je restjes brood hebt. Hier met gegrilde asperge.

Panzanella en dessert trio: aardbeitjes met balsamico, semifreddo uit een gebakswinkeltje en cantuccini met Vin Santo uit 2003 van onze boerderij.

Rozemarijnaardappeltjes en courgettefrittata met ricotta.

Spaghetti met tomatensaus en rucolasalade met gorgonzola dolce en geroosterde pijnboompitten (die geen bittere smaak geven, jeuh).

Tramezzini, voor de terugreis.

Dit was dus ‘onze’ wijn. We dronken het uit fles en van de tap.

Eetbeelden

De wijnvelden bij de agriturismo.

De gistingsvaten van onze wijn.

En een wijnproeverij.

Monniken aan de dis in een keramiekmuseum.

Een dag in Florence. De ‘mercato centrale’, veel streekproducten en groenten & fruit. We vergeten de Amerikaanse groep toeristen niet die het bijna uitgilden toen ze hele varkens aan de haak zagen hangen in een koelcel. Wij keken niet op of om, waar denken ze dan dat hun vlees vandaan komt?

Mispels en sappige Siciliaanse meloentjes.

De oranjerie in de Boboli tuinen te Florence.

Oregano dat groeit in het Middellandse zeegebied; een wereld van verschil met die grote blaadjes die ik in mijn tuin heb. Of eigenlijk heb ik de oreganoplant direct uit de grond gerukt toen ik thuis kwam: smakeloos spul. Gedroogd veel beter. Ons klimaat is ongeschikt voor deze plant.

Schmutzige oude olieflesjes in een kruiden&specerijen/Etruskisch museum in San Gimigniano.

Saffraan, ook in het museum.

Acqua potabile; drinkbaar water bij de oude fontein op het Piazza del Campo in Siena.

We bezochten een biologisch-dynamische boerderijgemeenschap met wandelende stereotypen. Maar dat gaf niet; ze hadden lekkere producten van rauwe melk.

Productwinkeltje van de boerderij.

Zoet

Geconfijt fruit zie je op veel markten. Zo ook in de dagelijkse ‘Mercato Centrale’ in Florence, waar we bijzonder smakende geconfijte tomaatjes kochten.

Ook in Florence: zeer smakelijke waterijsjes. Ik nam passievrucht, what else is new?

IJs van de bekende ijssalon in San Gimigniano. Was jarenlang de beste ijssalon ter wereld. Wie het momenteel is, kan ik helaas niet vinden.

Cappuccino met daarachter een zeer knapperig nutellabroodje. Nutella, je wordt er werkelijk mee dood gegooid. Op de televisiereclames wordt beweerd dat het een geweldige start is voor je kind vanwege de zuivel en de noten. Sja…

Over noten gesproken: panforte! Ook zeer zoet, maar fantastisch. Rechts zie je een kruidige variant met peper bovenop.

Pinolini; pijnboompitkoekjes. Amandelspijs van binnen en de pijnboompitjes eraan geplakt.

Semifreddo uit de koeling van een bakkertje. Ziet er prachtig uit, maar viel qua smaak tegen. Topping smaakte een beetje als chocoladesaus uit fles.

Bacio: een smakeloze bonbon met schattige spreukjes erin. Vroeger nam ik een hele doos mee, nu neem ik er vanwege sentiment gewoon eentje los mee van een willekeurige toonbank.

Snacks & straatvoedsel

Bakkersbrood. Vaak met en zonder zout te koop en duizendmaal lekkerder dan die keurig gesneden plakjes die onze reguliere bakkers hebben.

Begin je dag goed met een flinke dosis suiker; cornetti met room en chocoladebroodjes. Ze zijn trouwens wel aan verval onderhevig, want ze worden veelal gemaakt met margarine, zeker die je in de supermarkt koopt.

Panini met ei-spinazie en met mozzarella-tomaat.

Stukjes plaatpizza, focaccia en (wederom) spinazie-ricottataartjes.

Een zeer goede bakker in Siena voorzag ons van olijffocaccia (mijn favoriet), schattige hartige minitaartjes en stukjes pizza.

Tramezzini met ladingen mayo.